Na stronie projektu ukazała się informacja o wydaniu finalnej wersji odtwarzacza muzyki Banshee.
Część wprowadzonych zmian:
- kolejka odtwarzania,
- automatyczne pobieranie okładek,
- nowa organizacja menu oraz interfejsu,
- zintegrowany odtwarzacz oraz możliwość katalogowania video,
- poprawa wydajności oraz czasu uruchamiania,
- integracja z lastfm.
Irytujące rzeczy dalej występujące:
Mimo usuniecia części bugów, gdy program odmawiał posłuszeństwa i jedynym rozkazem, który respektował był “KILL!”, program dalej nie śledzi katalogu mediów i gdy przeniesiemy część utworów baza sama się nie zaktualizuje. Nadal pojawia się x przy utworze, lecz dalej nie wiadomo co z tym fantem zrobić poza importowaniem utworów ponownie o_O.
Nic… zabieram się do dalszego testowania
Instalacja banshee :
Ubuntu Hardy:
do /etc/apt/sources.list dopisać:
deb http://ppa.launchpad.net/banshee-team/ubuntu hardy main
deb-src http://ppa.launchpad.net/banshee-team/ubuntu hardy main
potem
sudo aptitude update
sudo aptitude install banshee-1
Źródło: http://banshee-project.org/download/
Odnośnik
Brak komentarzy
Jeśli zastanawiasz się, w jaki sposób uchwycić te częste, aczkolwiek krótkotrwałe zjawisko oto mój przepis na ‘elektryzujące’ fotografie:
1. Przygotowania
Do burzy trzeba się przygotować. Pod uwagę należy wziąć:
- Miejsce - jak największy horyzont przed nami… optymalnie wysokie miejsce z przynajmniej 120 stopniami widoczności.
- Porę dnia - Choć pory się nie wybiera najlepiej zdjęcia wychodzą o zmierzchu, lub w nocy,
- Osłonę przed deszczem - co by nasz sprzęt (i ewentualnie my sami) nie zamókł. Optymalnie daszek o ile zbyt nie ogranicza widoczności i awaryjnie reklamówka by w krytycznej sytuacji (zwiania daszku np) aparat ochronić.
2. Sprzęt
Do fotografowania burzy nada się każdy aparat z funkcją bulb, lub ewentualnie taki, który pozwala na czasy naświetlania od 10s w górę. Jeśli aparat ma ograniczenia w tym zakresie nadal da się zrobić zdjęcie burzy… jednak nie będzie to przyjemne, ani efektywne - będzie przypominało strzelanie do rzutków - z zawiązanymi oczami!.
Kompletną głupotą jest strzelanie zdjęć seryjnych w krótkich odstępach czasu… szkoda aparatu (migawka dość szybko się zużywa), a efektów żadnych się nie uzyska.
Przydatne/obowiązkowe jeśli chodzi o aparat i sprzęt:
- Szeroki kąt - przynajmniej 27mm (dla pełnej klatki). Zwiększa to szanse na uchwycenie zjawiska,
- Wyzwalacz (bardzo przydatne) - niweluje drgania aparatu przy naciskaniu wyzwalacza,
- Funkcja blokady lustra - jeśli jeszcze bardziej nam na ostrości zdjęcia zależy (niweluje ruch aparatu przy podnoszeniu lustra w lustrzankach cyfrowych),
- Statyw (obowiązkowo!) - umożliwia stabilne umiejscowienie aparatu,
- Osłona na obiektyw - Trochę chroni przed kroplami padającymi na obiektyw,
- Krzesełko
- toć gdzieś swą rzyć umiejscowić trzeba.
- Ciepła Kawa - jak zawieje, (jak to podczas burzy) - docenicie
3. Taktyka
Gdy wszystko przygotowane, kawusia stygnie, wiatr się wzmaga i czuć tę ogromną energię w powietrzu czas nadszedł na polowanie:
- Ustaw najszerszy kąt na jaki pozwala aparat, funkcję Bulb (lub przynajmniej naświetlanie 10s gdy brak tej opcji) przesłonę od 8.0 - 11,
- ISO 400 (gorsza jakość, ale większą przesłonę można użyć), ostrość o ile jest już kompletnie ciemno, ręcznie na nieskończoność.
- Ustaw o ile to możliwe jakość zdjęć na RAW (ewentualnie RAW + jpeg) - Raw umożliwi większe pole do popisu, gdy nie doświetlimy lub prześwietlimy zdjęcie. Daje również możliwość późniejszej zmiany balansu bieli (tonacja barwna zdjęcia). Dodatkowo zdjęcia wywołane z rawów mają więcej szczegółów i są ogólnie rzecz biorąc - lepsze jakościowo.
- Zrób testowe zdjęcie, aby sprawdzić ile do ustawionej przesłony należy naświetlać, aby na zdjęciu dobrze widoczne było tło (domy, drzewa czy inne takie),
- Przypatrz się gdzie najwięcej piorunów widać, wykieruj tam aparat,
- Z funkcją Bulb - przytrzymaj wyzwalacz i zacznij liczyć
- Czekaj na piorun. (Jak przez 20 - 30s nie strzeli piorun… jeszcze raz od 5tego punktu)
- Piorun w kadrze! - sprawdź, czy nie za krótko naświetlałeś (licząc mniej więcej sekundy naświetlania i odnosząc się do testowego zdjęcia - minus ze dwie sekundy (bo piorun dał przecie trochę światła - tu potrzeba wyczucia i testów),
- Puść wyzwalacz,
- Zobacz efekt.
W fotografowaniu burz ogromne znaczenie ma wyczucie i doświadczenie. Dobrze pobawić się wcześniej w zdjęcia nocne, przy różnym natężeniu światła. Wyczaić taktykę, gdy autofocus się gubi i trzeba ręcznie ustawiać ostrość. Przetestować jak zależy głębia ostrości od przesłony. Burza szybko przychodzi i odchodzi - lepiej, żeby takie rzeczy nie zepsuły nam jej fotografowania.
Warto również spojrzeć na zdjęcie nawet, gdy nie nie ma żadnego większego wyładowania na nim. Chmury rozświetlone przez piorun pięknie wyglądają, co gołym okiem również podczas wyładowań widać, lecz tylko przez… pół sekundy…
4. Praktyka
W życiu jak zawsze… w teorii wszystko pięknie, a w praktyce różnie. W zależności od burzy, naszego doświadczenia w fotografii nocnej, sprzętu oraz pospolicie znanego złoczyńcy - szczęścia, efekty naszej sesji będą różne.
Cierpliwość w tej branży to klucz do sukcesu!
Czasem fragment pioruna mniejszy, lub większy wpadnie w kadr. Często ustawisz aparat w lewo, a z prawej walnie piorun. Nie ma reguły, choć wprawny obserwator w porę zobaczy, w którą stronę burza zmierza i gdzie kierować aparat. Osobiście na trzy wypady burzowe po 120 zdjęć może na 30stu był jakiś piorun. Z tego 5 zdjęć po lekkich korektach była zdatna (w mojej ocenie oczywiście) do pokazania na serwisie spas.digart.pl
Słowniczek:
Bulb - tryb, w którym zdjęcie naświetla się tak długo, jak wciskamy spust migawki. Do zastąpienia przez ustawianie czasu naświetlania na stałą wartość - np 10s.
Blokada lustra - Wciskamy migawkę -> podnosi się lustro aparatu i odsłania matryca -> Wciskamy migawkę ponownie -> Zdjęcie jest naświetlane. Niweluje drgania, które są wynikiem szybkiego podnoszenia lustra i uderzania o korpus lustrzanki.
Burza - zjawisko wywołujące piski u przedstawicielek płci pięknej i dziwne wtulanie się ich w przedstawicieli płci przeciwnej.
POWODZENIA! - Lato i burze się zbliżają
Komentarze oraz własne przepisy, doświadczenia mile widziane!
Odnośnik
Brak komentarzy
Motywacja
Alternatywą dla znanego wszystkim programu NapiProject pod linuksa (poza odpalaniem Napi przez Wine) jest programik napisany w pythonie autorstwa panów(tak mniemam): gim,krzynio,dosiu,hash.
Programik mimo, iż działa wzorowo nie ma opcji przeszukiwania rekurencyjnego katalogów, czyli w uproszczeniu: podaj_katalog -> znajdź_filmy -> znajdź_do_nich_napisy. W takim właśnie uproszczeniu i bez fajerwerków (sprawdzania np. czy katalog istnieje etc) działa poniższy skrypcik.
Skrypt wygląda następująco:
#!/bin/bash
#—————————————#
#skrypt by spas (spassite.wordpress.com)#
#—————————————#
dir=”/katalog/z/filmami/”
ext=”.avi”; #rozszerzenie do wyszukania
find $dir -name “*.avi” | while read file
do
name=`echo $file | sed ’s/.avi//’`; #utnij rozszerzenie
file=`echo $file | sed ’s/ /\ /’`;
if [ ! -e "${name}.txt" ]; then #czy napis jeszcze niepobrany?
echo “${name}.avi”
./napi.py “$file”; #wywolaj skrypt dla filmów bez napisów
fi
done
Aby uruchomić skrypt:
chmod +x plik_z_powyższym_skryptem.sh
./plik_z_powyższym_skryptem.sh
Do jego działania niezbędny jest napi.py w tym samym katalogu co skrypt, oraz paczka “p7zip-full” (sudo aptitude install p7zip-full), bez której napi.py nie będzie poprawnie pobierać napisów.
Lista życzeń (czyt. co zrobię jak będę miał chwilkę):
- sprawdzanie, czy katalog istnieje
- ścieżka do katalogu odczytywana ze zmiennych wywołania
- obsługa wielu rozszerzeń
- …
Pliki do pobrania:
napi.py - program ściągający napisy do pobrania
Odnośnik
1 komentarz
Często zdarza się mniej lub bardziej doświadczonym użyszkodnikom skasować plik tylko po to, by po chwili przypomnieć sobie, że jednak był potrzebny. Co wtedy robić?
Schemat działania wymaga przede wszystkim szybkości, gdyż z czasem dane są zamazywane.
Należy niezwłocznie odmontować partycję, na której skasowaliśmy plik! (Jeśli to jedyna partycja w systemie można przesiąść się na system odpalany z Live Cd.)
Jeżeli nasza partycja zamontowana jest w ‘/media/d’ można to zrobić poprzez:
sudo umount /media/d
Do przeprowadzenia operacji odzyskiwania potrzebny nam pakiet ext3grep. Źródło: ext3grep.tar.gz (do kompilacji potrzebowałem “e2fslibs-dev”) Deb: ext3grep_0.6.0-1_i386.deb
Na potrzeby przykładu dane wyglądają następująco:
Partycja: /dev/sda3 (odczytana poleceniem ‘cat /proc/partitions’)
Nazwa pliku do odzyskania: delete.jpg
Wyszukiwanie skasowanych plików:
Wyszukuje wszystkie skasowane pliki i katalogi z nazwą “delete”
sudo ext3grep /dev/sda3 –dump-names | grep delete
…
1/delete.jpg
…
Odzyskiwanie pliku:
sudo ext3grep /dev/sda3 –restore-file 1/delete.jpg
Running ext3grep version 0.6.0
Number of groups: 776
Minimum / maximum journal block: 1545 / 35886
Loading journal descriptors… sorting… done
Journal transaction 409337 wraps around, some data blocks might have been lost of this transaction.
Number of descriptors in journal: 31585; min / max sequence numbers: 409257 / 410419
Writing output to directory RESTORED_FILES/
Loading sda3.ext3grep.stage2………………………………………………….. done
Restoring 1/delete.jpg
Odzyskanie wszystkich skasowanych plików z całej partycji:
sudo ext3grep /dev/sda3 –restore-all
Odzyskuje wszystkie skasowane pliki które znajdzie (jeśli skasowanu uległo bardzo dużo plików w ostatnim czasie lepiej użyć dodatkowo flagi ‘–after’)
Pliki lądują w katalogu RESTORED_FILES (podkatalog tego, w którym akurat jesteśmy)
Kompletny HOWTO (po angielsku)
Odnośnik
1 komentarz
